เมื่อไรที่นักวิชาการทางด้านการเกษตรและเกษตรกร เดินกันคนละทาง การก้าวย่างของ มะพร้าวน้ำหอม หรือ มะพร้าวสำหรับดื่มน้ำและทานเนื้อ ย่อมพัฒนาไปสู่ราคามาตรฐานตามความต้องการของตลาดผู้บริโภคเป็นไปได้ยากมากการพัฒนาด้านการเกษตรให้กับเกษตรกรต้องอาศัยรากฐานแห่งความเป็นจริง จะเดินตามหลักวิชาการอย่างเดียวโดยไม่เหลียวหลังดูเกษตรกร หรือเข้าใจพื้นฐาน สภาพความเป็นอยู่ องค์ความรู้ของเกษตรกร ย่อมทำให้การพัฒนาด้านการเกษตรไม่เจริญก้าวหน้าหรือพัฒนาได้ช้ามาก เพราะมักเดินสวนทางกัน
มะพร้าว เป็นพืชเกษตรที่อยู่คู่กับชาวใต้บ้านเรามาอย่างยาวนาน ในอดีตพูดได้ว่ามีกันแทบทุกบ้านมากน้อยแตกต่างกันไปตามปริมาณของผืนแผ่นดินที่มีครอบครอง
“มะพร้าว อยู่คู่กับครัวเรือน เพราะมีประโยชน์อย่างมากมาย โดยเฉพาะวัฒนธรรมด้านอาหาร ทั้งคาวและหวาน”
ทั้งยังใช้เป็นส่วนประกอบที่สำคัญของยาสมุนไพรอีกด้วย
มะพร้าว ที่อยู่คู่กับสังคมชาวใต้มาอย่างยาวนาน คือ มะพร้าวลูกใหญ่ หรือมะพร้าวแกง
ในอดีตโดยทั่วไปจะไม่นิยมนำมะพร้าวอ่อนมาดื่มน้ำเพียงอย่างเดียว ถือว่าใช้ประโยชน์ที่ไม่คุ้มค่า แต่เมื่อนำมาประกอบอาหารคาวหวานนั่นแหละจึงนำน้ำภายในผลมาดื่มเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ใครที่เก็บมะพร้าวมาเพื่อดื่มน้ำอย่างเดียว โดยใช้ประโยชน์ไม่คุ้มค่า ภาษาถิ่นใต้เขาว่า “โลน”
ด้วยประโยชน์อันมากมาย จึงไม่นิยมปลูกมะพร้าวเพื่อดื่มน้ำและทานเนื้อ หรือ “มะพร้าวน้ำหอม”12 ในปัจจุบัน เพราะไม่สะดวกในการนำไปทำอาหารคาวหวาน เนื่องจากลูกเล็ก ขูดยาก “ไม่จุตาเหล็กขูด”
การปลูกมะพร้าวแกง หรือมะพร้าวพื้นบ้านนั้นไม่ยาก ปลูกง่ายขึ้นง่ายทนแล้งทนฝนปลูกติดต้นแล้วไม่ต้องดูแลมาก ในอดีตแทบไม่เคยเห็นใครใส่ปุ๋ยมะพร้าว นอกจากช่วงปลูกตอนเล็กๆมักจะเอาเศษหญ้าสุมโคนเพื่อให้มะพร้าวเจริญเติบโตดี เมื่อมันโตที่เรียกว่า ติดต้น คือไม่ตายแล้วก็ปล่อยตามธรรมชาติ มันก็ให้ผลจนต้นล้ม หรือโค่นมัน
การเก็บผล ถ้าอยากได้ผลสุกสดก็ต้องใช้คนขึ้น ต่อมาใช้ลิงขึ้น “มะพร้าวสุกกะลาแข็ง” หล่นกระแทกพื้นก็ไม่แตก ขึ้นไม่ไหวสูงเกินก็ปล่อยให้สุกแห้ง ปล่อยให้หล่นเอง เก็บมาทำอาหารคาวเป็นส่วนใหญ่
“ยิ่งถ้าหน่อพอเริ่มงอก ก็นิยมนำมาเคี่ยวทำน้ำมันมะพร้าว ประกอบอาหาร นั่นคือความเคยชินของชาวบ้านต่อการปลูกมะพร้าว”
เมื่ออุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของไทยเจริญขึ้น นักท่องเที่ยวนิยมการดื่มน้ำมะพร้าวมากขึ้น เนื่องจากน้ำมะพร้าวเป็นน้ำที่บริสุทธิ์ตามธรรมชาติประกอบกับน้ำดื่มในประเทศไทยหลายยี่ห้อไม่ได้มาตรฐานความสะอาด และน้ำมะพร้าวที่ใช้ดื่มเป็นมะพร้าวที่เราเรียกว่า มะพร้าวน้ำหอม ซึ่งมีชื่อเสียงมากในจังหวัดสมุทรสาครและสมุทรสงคราม ทั้งใช้ทำน้ำตาลมะพร้าว และ ดื่มน้ำทานเนื้อ จนชื่อเสียงความนิยมด้านการบริโภคโด่งดังขยายมาสู่ปักษ์ใต้บ้านเรา
ดังได้กล่าวแล้วแต่ต้นว่า พื้นฐานเดิมของบ้านเราคือ ปลูกมะพร้าวแกง เมื่อชาวบ้านนำมะพร้าวน้ำหอมมาปลูกก็ไม่ได้ศึกษารายละเอียด ตามหลักวิชาการ นักวิชาการในอดีตมัวแต่ให้ความสำคัญกับการปลูกข้าว ยางพารา และปาล์มน้ำมัน
เมื่อมาสนใจอบรมพัฒนาการปลูกมะพร้าวก็ปรากฏว่า เกษตรกรได้ปลูกมะพร้าวน้ำหอมอย่างผิดหลักวิชาการไปจำนวนมากแล้ว
และเหตุที่ปลูกผิดหลักวิชาการก็เพราะคิดว่าคงปลูกเหมือนมะพร้าวแกง ปลูกบนพื้นราบทั่วไป
การปลูกมะพร้าวน้ำหอม ที่ถูกต้อง ให้ได้ผลผลิตดี ลูกโตได้ขนาดมาตรฐานต้องมีการขุดร่องน้ำเพราะมะพร้าวต้องการน้ำมาก โดยเฉพาะน้ำบริเวณผิวดิน เพราะรากมะพร้าวจะอยู่บริเวณผิวดิน
การให้ปุ๋ย ก็ต้องกระจายให้ทั่วไม่ใช่ใส่กระสอบกองไว้ที่โคนต้น ไม่สุมโคนให้รกเป็นแหล่งอาศัยศัตรูพืช และที่สำคัญต้องปลูกให้ห่างกันอย่าให้ทางใบสานกันเพื่อรับแดดได้ดีและทำให้สูงช้าความสูงมีผลต่อราคา เพราะถ้าสอยลงมากระแทกพื้นกะลาแตกในเกิดเชื้อราไม่ใครซื้อ ต้องจ้างขึ้น ลูกละ1-2 บาท การปลูกต้องเอียงต้นลงน้ำ เพื่อตัดลงน้ำกันกระแทก และขนส่งได้ง่าย ถ้าปลูกโดยพื้นฐานได้
อย่างนี้รับรองว่า ได้ราคา
สวนของเกษตรกรที่เขาเรียนรู้อย่างถูกต้องปลูกตามหลักวิชาการจึงไม่มีปัญหา แต่ที่ปลูกกันตามมีตามเกิด ไม่ถูกหลักวิชาการแต่ต้น แต่ต้องการราคาสูงเหมือนเพื่อนอันนี้แหละเป็นปัญหา
ฉะนั้น การแก้ปัญหาราคามะพร้าวในเบื้องต้น หน่วยงานเกษตรจะต้องออกกฏในการปลูกและการดูแลส่งเสริมหลังการปลูก ต้องทำ
เหมือนใบขับขี่ ก่อนปลูกแปลงใหม่ต้องผ่านการอบรมก่อน เมื่อปลูกถูกต้องตามหลักการแล้ว จึงขึ้นทะเบียนขอรับการส่งเสริมสนับสนุน คิดว่าถ้าทำได้จะสามารถแก้ปัญหาราคามะพร้าวในอนาคตอย่างยั่งยืนได้แน่นอน
